మౌనానికి ఆవల….

శూన్యం
రెండు గోడల మధ్య శూన్యం
రెండు మనసుల నడుమ దూరం
వేటినీ పూరించలేని ఖాళీతనం
ఖాళీ చేసుకున్నతనం కాదు
ఖాళీ కాబడినతనం
ఒంటరిగా మిగిలినతనం వ్రణంలా సలుపుతూ
దిగులు ఘడియలు మోసుకొచ్చే బరువు
ధారలుగా కంటిచూరు నుంచి

మౌనానికావల ఎందుకో ఏ వ్యక్తీ
సవ్యంగా వ్యక్తం కాడు
అలాగని అస్పష్టంగానూ ఉండడు
మనవే అనిపించే బంధాలు కొనసాగవు
మనవి అనిపిస్తూ మనవి కానివి తెగిపడవు

జీవించిన క్షణాలను వెనుతిరిగి చూస్తూ
జరిగిపోతున్న కాలం
కలకాలం నిలిచిపోతుందేమో అన్నంత
భయపెడుతుంది ఒంటరితనం

ఏదేమైనా రెండు శూన్యాలను దాటుతూ
విరామం లేకుండా ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది జీవితం

దూరం కొన్నింటిని మర్చిపోయాలా చేస్తుంది
కొన్నింటిని భరించేలా చేస్తుంది
నిరాశ ముసురు పట్టినప్పుడల్లా
ఆశల రెక్కలను చుట్టుకుంటూ
ప్రవహించే కాలంతోపాటే
మనసూ కదులుతుంది
తప్పనిసరిగానే అయినా
రేపటిని మరోలా ఊహిస్తూ

ఐనా జీవితం ఎప్పుడూ
కాలం పూరించలేని ఒంటరి వాక్యమే….