కాగితం పడవ – భాగం 8

జరిగినకథ…

ఆరోగ్య సమస్యల వల్ల పిల్లలు పుట్టని కారణంగా ఇబ్బంది పడుతున్న శ్రీకాంత్, వనజా “గీత “హాస్పిటల్ కి వస్తారు.
అక్కడ రేవతి డాక్టర్నికలిసాక వాళ్లలో ఆశ చిగురిస్తుంది. వాళ్లు పెట్టుకున్ననమ్మకమే “ఇందు” రూపంలో ఎదురయింది
అనేక కారణాల వల్ల సరోగసి (ivf)కి ఒప్పుకున్న“ఇందు” బిడ్డని కన్నాక ఇచ్చేయడానికి ఒప్పందం జరిగింది..
ఒప్పందం ప్రకారం ఆ పిల్లని వాళ్ళకి అప్పగిద్దామని అనుకుంటుంది. కానీ ఆ రోజు జరిగిన కారు ప్రమాదంవల్ల వాళ్ళిద్దరూ హాస్పిటల్లో గాయాలతో స్పృహలేని పరిస్థితిలో ఉన్నారు. వాళ్లు రాలేని పరిస్థితులలో “నయనిక“ ఇందు దగ్గరే పెరుగుతుంది.. 20 ఏళ్ల తర్వాత వచ్చిన శ్రీకాంత్ ని చూసి ఆశ్చర్యపోతుంది…

“హలో…” అని ఇందు ఫోన్ ఎత్తగానే,

“అమ్మ…” అని నైనిక పిలిచింది.

ఆ ఒక్క మాట వినగానే ఇందు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“నైనా… బాగున్నావా తల్లీ?” అని అడిగింది.

“బాగున్నాను అమ్మ… కానీ…” అని ఆగిపోయింది.

“ఏమైంది?”

“నాకు ఎందుకో చాలా విచిత్రంగా ఉంది. ఇక్కడ అందరూ మంచిగానే ఉన్నారు. కానీ… నా మనసు మాత్రం అక్కడే ఉంది…”

ఇందు గొంతుపట్టినట్లుగామాట్లాడింది

“కొత్త ప్రదేశం కదా నైనా… కొంచెం టైం పడుతుంది.”

“అమ్మ… నేను ఒకటి అడిగితే నిజం చెప్తావా?”

ఇందు గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

“ఏమిటమ్మా?”

“నన్ను పంపించేటప్పుడు నువ్వు ఎందుకు అంతగా ఏడ్చావు?”

ఆ ప్రశ్నకు ఇందు దగ్గర సమాధానం లేదు.

“నువ్వు దూరంగా వెళ్తున్నావు కాబట్టి…” అని చెప్పింది.

“కాదు అమ్మ… అది వేరేలా అనిపించింది… నువ్వు ఏదో దాచిపెడుతున్నట్టు ఉంది.”

ఇందు కళ్లలో కన్నీళ్లు జారిపోయాయి.

“ఏమీ లేదు నైనా… నువ్వు ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నావు.”

నైనిక ఇంకేం మాట్లాడలేదు.

“సరే అమ్మ… తర్వాత మాట్లాడతాను.”

ఫోన్ కట్ అయ్యింది.

అదే సమయంలో…

వనజ గది తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉంది.

నైనిక ఫోన్ మాట్లాడిన తీరు మొత్తం గమనించింది.

“ఇంకా ఇందు మీదే ఇంత ప్రేమ ఉందా?” అని మనసులో అనుకుంది.

ఆమె గదిలోకి వచ్చి నైనిక పక్కన కూర్చుంది.

“నైనా…”

“చెప్పండి అమ్మ.”

వనజ కాసేపు ఆశ్చర్యపోయింది.

మొదటిసారి నైనిక తనను “అమ్మ” అని పిలిచింది.

ఆ ఒక్క మాట ఆమె గుండెను తాకింది.

“నువ్వు సంతోషంగా లేవు కదూ?”

“లేదు… అలాంటిదేమీ కాదు.”

“నన్ను చూసి భయపడుతున్నావా?”

“లేదు.”

“మరి ఎందుకు దూరంగా ఉంటున్నావు?”

నైనిక కాసేపు మౌనంగా ఉంది.

“మీరు నా తల్లిదండ్రులే అని తెలుసు…అంది

వనజకోసంఇప్పుడిప్పుడేఆమెఆరోగ్యంమెరుగుపడుతోంది, కొద్దీరోజులతరువాతవెళ్లిపోవొచ్చుఅనుకుంటూ…

కానీ నా మనసు ఇంకా అంగీకరించలేకపోతోంది.”

వనజ నిశ్శబ్దంగా విన్నది.

“నువ్వు తప్పు చేయడం లేదు నైనా… ఇరవై సంవత్సరాల అనుబంధాన్ని ఒక్కరోజులో మార్చలేము.”

ఆ మాట విన్న తర్వాత నైనిక మొదటిసారి వనజ వైపు చూసింది.ఆ కళ్లలో నిజాయితీ కనిపించింది.

మరుసటి రోజు…

శ్యాం ఇంటికి వచ్చాడు.

“గుడ్ మార్నింగ్ నైనా.”

“గుడ్ మార్నింగ్.”

“ఈరోజు ఒక చిన్న సర్‌ప్రైజ్ ఉంది.”

“ఏమిటది?”

“నీకు మా కంపెనీ చూపించాలి.”

శ్రీకాంత్ కూడా నవ్వాడు.

“అది మంచి ఆలోచనే.”

నైనిక ఇష్టం లేకపోయినా వెళ్లడానికి ఒప్పుకుంది.

కంపెనీలో…మొదటినుంచిశ్యాంనైనాకీనచ్చలేదు

అతనుచూపిస్తున్న’ప్రేమ ‘ అంతానటనఅనిపించేది

అందరూ నైనికను ప్రత్యేకంగా స్వాగతించారు.

“మేడమ్ వచ్చారు…” అంటూ పలకరించారు.

నైనికకు అసౌకర్యంగా అనిపించింది.

శ్యాం మాత్రం ప్రతి విభాగం చూపిస్తూ వివరించసాగాడు.

అంతలో…

ఒక గదిలో కొన్ని ఫైళ్లు చూస్తున్నప్పుడు,

ఒక ఫోటో ఆమె దృష్టికి వచ్చింది.

అది చిన్న పాప ఫోటో.

ఆ పాప చేతిలో కాగితం పడవ ఉంది.

ఆ ఫోటో వెనుక ఇలా రాసి ఉంది—

“నైనా – మా జీవితంలోకి రావడానికి ముందే మా గుండెల్లో ఉన్న పేరు.”నైనిక ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయింది.

“అమ్మ “కదానాకుపేరుపెట్టిందిమరిఇదేమిటి?

“ఈ ఫోటో ఎవరిది?” అని అడిగింది.

శ్యాం కంగారుపడ్డాడు.

“అది…”

అప్పుడే శ్రీకాంత్ వచ్చి ఫోటో తీసుకున్నాడు.

“పాత విషయం నైనా.”

“పాత విషయం అంటే?”

శ్రీకాంత్ సమాధానం చెప్పలేదు.

కానీ అతని ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించింది…

అదే సాయంత్రం…

కృష్ణ ఇంటికి ఒక కవర్ వచ్చింది.

పంపిన వ్యక్తి పేరు లేదు.

తెరిచి చూడగానే అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

అందులో కొన్ని పాత ఆసుపత్రి రికార్డులు ఉన్నాయి.

ఒక ఫైల్‌పై పెద్ద అక్షరాలతో ఇలా ఉంది—

“సరోగసి కేసు – గోప్యమైన వివరాలు”

ఇందు చేతులు వణికిపోయాయి.

ఆ ఫైల్ లోపల ఉన్న మొదటి పేజీ చూసిన క్షణం…

ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయింది.

“ఇది… ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది?” అని భయంతో అంది.

కృష్ణ వెంటనే ఫైల్ తీసుకుని చూశాడు.

కొన్ని పేర్లు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

వనజ… శ్రీకాంత్… డాక్టర్ రేవతి…

అయితే…

ఒక పేరు మాత్రం కనిపించలేదు.

ఆ పేజీ మధ్యలో ఎవరో కావాలనే చించేశారు.

“ఎవరు పంపారు దీన్ని?” అని సుధీర్ అడిగాడు.

అప్పుడే కవర్ లోపల నుంచి ఒక చిన్న చీటీ కింద పడింది.

దానిపై ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది—

“నిజం బయటకు రావడానికి సమయం దగ్గరపడుతోంది…”

ఆ వాక్యం చదివిన ముగ్గురూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఇంకా పెద్ద షాక్ వాళ్ల కోసం ఎదురుచూస్తోందని ఎవరికీ తెలియదు…కానీఇందుధైర్యంగానేఉంది

ఇంకానైనాబాధపెట్టకూడదుఈమూడోవ్యక్తిమనజీవితాల్లోకిరాకముందేమనంనైనాకీనిజంచెప్పాలి

లేకపోతేఇదేఅలుసుగాతీసుకునిఏమైనాచెయ్యడానికివెనుకంజవెయ్యరుఅంది.

అవునుమనమేచెప్పాలిఅంది.

సుధీర్మేడమీదఉన్నతనగదిలోకివెళ్ళగానేకృష్ణతో….

(కొనసాగుతుంది…)