అమ్మ ఉద్యోగం

చుక్క పొద్దున లేచి
చకచకా పనులన్నీ చక్కబెట్టి
ఇంతన్నం డబ్బాలేసుకొని
నిన్నెత్తుకొని హత్తుకొని
వెళ్లిపోతుందమ్మా

కాలు బయట పెడితే
వీధిలో పరాధీన పనిలో ధీర
కానీ దిగులు దిగులుగా
గుండె గుబులు గుబులుగా
రోజంతా అలజడిలో బంధీ
తీరాన్ని తాకే సముద్ర తరంగాల్లా
ఎగిసిపడే ప్రేమను
లోలోనే అణచుకోవడం ఎంత కష్టం!
ఆ ఆరాటం ముందు సముద్ర ఘోష ఏపాటి?
అప్పుడప్పుడు మరీ
సునామీలా ఉప్పొంగే ప్రేమ
ఏం చేయలేక, ఏమనలేక
సుడియై, జడియై, వడియై
మనసు చెలియలికట్ట లోపలే
సర్దుకోవడం ఎంత కష్టం!
ఈ ఉద్వేగాన్ని ఏ ప్రవాహాలు మోయగలవు?

బువ్వ తినే వేళ సరాన పడితే
పాలకుతితో ఏడ్చే
నీ ఏడుపే వినిపిస్తుంది
“నీ యాదేనేమో” అని తోటి వారంటుంటే
సగం ఏడుపు, సగం నవ్వును
నంజుకుంటున్న బువ్వముద్దల్లో
ఉప్పు ఎక్కువై ఇక సహించదు

కడుపులో నలుసుగా మోసిన వేవిళ్ల కష్టం
పురిటి నొప్పుల బాధ
ఈ ఎద సలపరింతల ముందెంత?
అమ్మతనపు పాలపొంగులు వృథా అవుతుంటే
మనసుకు ఎంత కష్టం!
ఈ గుండె బండైనా బాగుండునేమో!

పల్లెలో కూలితల్లి పాలియ్యవోతది
పిట్టతల్లి గూడు చుట్టే తిరుగుతుంటది
కొలువుసంకెళ దూరభారం
నిట్టూర్పులన్నీ ఒంపుకున్న గాలి
నా చుట్టే తిరుగుతుంటది
“బిడ్డా!నేనెట్లా రానురా”
కష్టపడేది నీకోసమేనని
నష్టపోతూ,నష్టపరుస్తూ
ఓర్చుకుంటూ,ఓదార్చుకుంటూ
అమ్మగా ఓడిపోతూ…
నిన్నెంత కష్టపెడుతున్నానో!

రోజంతా పనిచేసి
కందిపోయిన సూర్యుడు
హడావిడిగా కొండలు దిగుతుంటే
రసం తీసిన పిప్పిలా
ఇల్లు చేరే నన్ను చూసి
అమాయక ఇరుగుపొరుగు
చూపుల బెకబెకల మధ్య
కిలకిల మంటూ నువ్వు పలకరిస్తే
చెలిమి చిరునవ్వులే పూస్తవి
ఇక అన్నీ మరిచి
ఆత్రంగా నిన్నెత్తుకుని హత్తుకుని
మురిసిపోతుందమ్మా.