అమ్మ మనసు

ఆరు పదులు నిండిన అమ్మ.
ఇంట్లో నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది.
ఆమె చేతులు ముడతలు పడ్డ,
కానీ ఆ చేతుల వెచ్చదనం మాత్రం
ఇంకా అలాగే ఉంది.

ఒకప్పుడు పిల్లలు
ఆమె ఒడే మా ప్రపంచం.
ఆమె పిలుపే మా ఉదయం.
ఆమె చేతి ముద్దే మా ఆకలి.
ఆమె కంట నీరే మా బాధ.
మా కోసం
ఎన్ని రాత్రులు నిద్ర మానిందో…
ఎన్ని ఉదయాలు తన అలసటను దాచిందో…
ఎన్ని సార్లు తన కన్నీళ్లను మింగిందో
పిల్లల నవ్వుల కోసం నవ్విందో
ఆ లెక్కలు అమ్మకు కూడా తెలియవు.
ఇప్పుడు
పిల్లలు పెద్దవాళ్లయ్యారు.
ఇల్లు పెద్దదైంది.
గదులు పెరిగాయి.
కానీ
అమ్మతో మాట్లాడే మాటలు మాత్రం చిన్నబోయాయి.
ఆమె ఎదురుచూస్తుంది
గుమ్మం వైపు కాదు
మనసు వైపు.
“అమ్మా, ఎలా ఉన్నావు?”
అని అడిగే ఒక పలకరింపు కోసం.
“నీకు నేను ఉన్నాను”
అని చెప్పే ఒక చేయి కోసం.
“ఇక నువ్వు కాస్త విశ్రాంతి తీసుకో”
అని చెప్పే ఒక మనసు కోసం.

ఆమెకు ఇప్పుడు
బంగారం అవసరం లేదు.
కొత్త చీర అవసరం లేదు.
పెద్ద ఇల్లు అవసరం లేదు.
తన కోసం
ఒక్కసారి కూర్చుని మాట్లాడే మనుషులు కావాలి.
తన నిశ్శబ్దాన్ని వినే హృదయం కావాలి.
తన ఒంటరితనాన్ని అర్థం చేసుకునే
ఒక అండ కావాలి.
చిన్నప్పుడు
మనం పడిపోతే
ముందుగా పరిగెత్తుకుని వచ్చేది అమ్మే.
ఇప్పుడు
అమ్మ మనసు తడబడుతోంది…
ఆమె పక్కన కూర్చునే వారు ఎక్కడ?
వృద్ధాప్యం అంటే
వయసు పెరగడం కాదు
మన వాళ్లు దగ్గరలో ఉన్నా
మనసుకు దూరమవడం.
అందుకే…
అమ్మ ఇంకా ఎదురుచూస్తూనే ఉంది.
తన పిల్లల కోసం కాదు
తనను మళ్లీ ప్రేమగా “అమ్మా”
అని పిలిచే ఆ స్వరం కోసం