పాడె అను నేను…

కవిత

పచ్చి కట్టెలతో
ప్రాణం విడిచిన ఒక మనిషి కోసం
నన్ను ప్రేమగా పలకరిస్తారు
ప్రాణం లేని కాగితపు పూలతో
అందంగా అలంకరిస్తారు
కానీ ఆ అందం వెనుక
ఒక ఇంటి అంతులేని దుఃఖం దాగి ఉంది
మనుషుల మధ్యకు నన్ను తీసుకెళ్లిన క్షణం
నాకు వినిపించెవి ఏడుపులు కావు
పగిలిపోయిన హృదయాల ప్రతిధ్వనులు.
ఎందుకంటే…
ఇంకెప్పటికీ తిరిగి రాని
ఒక మనిషిని మోసుకెళ్లే అదృష్టం.
నాకే దక్కింది.
పాలు తాగే పసిపాప
నా అలంకరణను చూసి
ఏమీ తెలియక బోసినవ్వు నవ్వుతుంది.
అదే వేళ…
చంకలో బిడ్డను ఎత్తుకున్న తల్లి
గుండె పగిలేలా రోదిస్తుంది.
ఇల్లంతా అల్లకల్లోలం…
అర్థనాదాలతో గోడలే వణుకుతున్నాయి.
బంధుమిత్రుల కళ్లలో
కన్నీటి సముద్రం ఉప్పొంగుతోంది.
“ఇంకోసారి కనిపించడా?” అనే ప్రశ్నే
ప్రతి గుండెను చీల్చేస్తోంది.
డప్పుల మోతల మధ్య
నిశ్శబ్దంగా అతన్ని తీసుకొచ్చి
నా ఒడిలో పడుకోబెడతారు
అతను ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు…
కానీ అతని కోసం
ప్రాణంగా బతికినవాళ్లు
గుండెలు బాదుకుంటూ,
కడుపులు కొట్టుకుంటూ విలపిస్తున్నారు.
ఆ రోదనలు వింటుంటే…
నాకు కూడా కన్నీళ్లు వస్తున్నాయి
నలుగురు భుజాలపై నన్ను ఎత్తుకున్న క్షణం…
కన్నతల్లి నన్ను పట్టుకుని
“ఒక్కసారి కళ్లు తెరువు బిడ్డా…” అంటూ
కూలిపోతుంది.
భార్య గుండె పగిలిపోతుంది.
కన్నా పిల్లలు కన్నీళ్లు పెట్టి కదలి వస్తుంటే
కాలం ఆగిపోతే బాగుండు అనిపించింది.
ఆ దృశ్యం…
మాటల్లో చెప్పలేనిది.
కాలమే నిలిచిపోయిన క్షణం.
ధింపుడు గల్లం దగ్గర
నన్ను మెల్లగా నేలపై దించారు.
ఒక్కొక్కరు ముందుకు వచ్చి
అతని చెవిలో
తమ బంధాన్ని చివరిసారి పిలిచారు.
“నాన్నా…”
“అన్నయ్యా…”
“బాబాయ్…”
“తాతయ్యా…”
ఆ పిలుపుల్లో
ప్రేమ ఉంది…
బాధ ఉంది…
శాశ్వతమైన వీడ్కోలు ఉంది.
మళ్లీ నన్ను భుజాన మోసుకుని
బొంద చుట్టూ ఐదు సార్లు తిరిగారు
చివరకు…
నా ఎద మీద ఉన్న అతన్ని
భూతల్లీ ఒడిలోకి చేర్చారు
ఆ క్షణంలో వినిపించిన ఏడుపులకు
ఆకాశం కూడా కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నట్టే అనిపించింది.
కొద్దిసేపటికి
బొంద మూసి…
నన్ను దాని పైనే వదిలేశారు.
అందరూ ఒక్కొక్కరుగా వెళ్లిపోయారు.
నేను మాత్రం
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చూస్తూ నిలిచిపోయాను.
“శవం శివం” అంటారు…
అయితే…
ఆ శివుని చివరి యాత్రలో
ఆయనకు ఆసరాగా నిలిచే భాగ్యం
నాకే దక్కింది.
ఎన్నో కన్నీళ్లను మోసిన నేను…
ఎన్నో విడిపోవుళ్లకు సాక్షినైన నేను…
ప్రతి రోజూ ఒకే నిజాన్ని చెబుతూనే ఉంటాను
పుట్టుక మన చేతుల్లో ఉండదు
చావు మన మాట వినదు
కానీ బతికున్నంత కాలం
మనిషిగా మనిషి హృదయాల్లో బతకడమే
ఈ జీవితానికి అసలైన అర్ధం
పాడేగా పలకరిస్తూ
ప్రేమగా మోసుకెళ్తా!

Written by S Srilatha

చదువు ఇంటర్ మీడియట్
వృత్తి స్టోరీ రైటర్, 2d యానిమేటర్.
ఇప్పటి వరకు దాదాపుగా అన్ని పత్రికలలో కవితలు ప్రచురణ పొందాయి

9390572564

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

The first woman Engineer of India

పసిదనంతో ప్రయాణం (కాలమ్ 10)